Ondertussen ben ik, na mijn terugkeer uit Belgie, weer twee weken in the US. Daarom toch hoog tijd om even terug te blikken op een supermaand in dit nog jonge jaar.

Het voelt wel speciaal om zo twee locaties thuis te noemen… Want hoe je het ook draait of keert, lieve mensen, het is toch zo dat ik hier nu al een jaar woon en dat zorgt toch voor een zekere, weliswaar prille, band. De terugreis was dus ook niet te stressvol! Begrijp me niet verkeerd: Belgium is and will always be great, en het was weer heel erg jammer om familie en goede vrienden weer achter te moeten laten. Maar het was toch ook fijn om hier de kameraadjes van hier terug te zien. En dat zal de Phone Booth, het locale zwarte gat, waar de muziek altijd goed is en mensen nooit verlegen zijn om hun eens helemaal te laten gaan, geweten hebben. Amai, die Bacardi cola’s waren weer zo sterk, dat ‘s anderendaags weer een aardig stuk van mijn intellect aan de toog is blijven plekken! Nog even en ik kan gaan solliciteren voor buschauffeur bij de San Francisco Muni om zo zo dicht mogelijk met mijn collega kierewieten op te trekken. Amai seg, dat is hier echt een belevenis, zo’n busrit. Zonder overdrijven, om dat ding en zijn inhoud terug op poten te krijgen kan je het kruim van de psychiaters van dit land bij elkaar roepen, en dan nog ben ik zeer sceptisch over het resultaat… Nog nooit zo een bende nutjobs bij elkaar gezien. Maar ik dwaal af…

De grote belevenis van de maand was uiteraard mijn terugkomst naar Belgie, waar ik zo intens van genoten heb. Het was de bedoeling mijn batterijkes op te laden en dat is mij zonder meer stevig gelukt! Het begin was er dadelijk op. Na een heel vermoeiende reis kwam ik vrijdagmorgen op Zaventem aan, waar Everard en Frieda en Hector (diene stomme hond kende mij nog niet meer…;-) mij stonden op te wachten. Toch speciaal en heel fijn om na bijna een jaartje je ouders weer terug te zien. En ik moet zeggen, het gevoel terug thuis te zijn deed heel natuurlijk aan. De autostrade richting Godske was alsof ik ze elke dag het afgelopen jaar zou gereden hebben. Na een dag bijpraten, en een beetje rust te nemen, nam ik een andere heel bekende weg. Zonder een bezoek aan cafe de Zwaan, mijn stamcafe aller tijden, zou mijn eerste dag in het land niet compleet zijn geweest! Het was bovendien vrijdagavond, en dus tijd om de traditionele after-work bokken te drinken, nietwaar? Net zoals het autostradegevoel en vele momenten tijdens mijn verlof was het alsof ik eigenlijk nooit was weggeweest. Maar mannekes, het was toch fijn om diene mottige Jossa nog eens vast te pakken, Kelly’tje een kus te geven en mijn allergrootste boon Steffie eens over haar zwanger buikske te wrijven. Het duurde een tijdje voor de eerste dorstigen de baar binnenstroomde voor een frisse pint, maar dat wachten maakte de spanning nog meer te snijden en gaf me ook wat de tijd om wat te chit-chatten met iedereen. Na vele blijde weerzien momenten en evenveel pientjes, even een kebabke steken bij Aydin en dan hoplaa naar het Schaap. Daar was het niet anders, Laisse rouler le bon temps, verdikke! Het zou kroegentocht worden en als we iets in ons hoofd hebben, hebben we het niet in ons … Van ‘t Schaap naar het Dwaallicht en van het Dwaallicht naar dat gedrocht van een Refuge. Amai, de tent zag er goed uit, het volk kon je vijf frank geven, gelijk ze zegge! Het was een geweldige avond, met teveel bier en te weinig slaap, want de dag nadien voelde toch zwaar aan. Het ging niet! De opeenstapeling van een lange reis, jet-lag van de vlieger, jet-lag van het feest de avond voordien en een teveel aan alcohol eiste zijn tol: buikgriep, dames en heren. En dat op de enige echte zaterdag dat ik in Belgie zou zijn. Ik had een avond gepland met alleman om een nog steviger feestje te bouwen, maar het was naar de patatten he… Overgeven, koud zweet en flanellen benen kreeg ik in de plaats. Zo spijtig, maar niets aan te verhelpen. Uitzieken en that’s it, en gelukkig heeft dat maar 1, heel ellendige wel, nacht geduurd.

De week nadien heb ik echt intens genoten van vele momenten met goede vrienden, moeder en vader. Een koffieke hier, een uitstapke naar Brussel daar, een lunchke ginder en we pitsen er nog een Duvelke tussen en hoplaaa, we zijn weer back on track. Toch weer veel geleerd hoe waardevol mijn leven in Belgie is. En dat maakt het allemaal niet simpel he. Waar moet ik nu volgend jaar gaan wonen? Kan niet iedereen naar Californie verhuizen alsjeblieft? Het is hier heel schoon weer (for the record, vandaag een eerste beachwalkske gemaakt en zelfs in T-shirt was het verdikke warm. De eerste dames huppelden al heen en weer langs de Pacific waterfront in te kleine bikini’s), er is hier vanalles te beleven en ik mis u allemaal veel te hard!

De tweede week ben ik dan samen met de bende van Hill (Gwen) naar Ehrwald, Oostenrijk vertrokken om een weekje heerlijk te gaan skien. Een heel relax verlof. Natuurlijk jammer dat niet iedereen van de kameraadjes erbij was om samen vakantie te vieren, maar zo gaat dat nu in het leven: ge kunt nog altijd niet alles hebben. Wel willen natuurlijk… op dat vlak ben ik nog niks veranderd. Ik zal vele momenten wel koesteren, en dan vooral de persoonlijke gesprekken face-to-face of met een paar mensen. Ben ik nu ne emotionele ouwe zak aant worden die dit jaar een nieuw voordeur krijgt? Ik leer precies de meerwaarde van een goed gesprek te waarderen boven het massa-feestgedruis. Dat wil niet zeggen dat eigenlijk toch ook wel uitkijk naar eens keertje Rocken op een af andere stinkweide in ons geweldig festivalland! Wie weet kan ik wel een ticktje bemachtigen voor een van onze toppers…

Na een beestig verlof, was het jammer genoeg rustig uitbollen naar mijn retourvlucht. We hebben dat niet aan ons hart laten komen echter… Integendeel, de meest memorabele avond van mijn verblijf was zeker de laatste. De harde kern is namiddag al in de Duvel gevlogen en dat hebben we stevig tot in de avond volgehouden. Ik wou nog op tijd thuis zijn, ma en pa, om nog wat quality time met jullie door te brengen, maar mijn Duivelse vrienden hebben weer roet in het eten gestrooid. Ik was beter bij jullie thuis gebleven!;-)  Tis altijd hetzelfde met die mannen… Ik zou ze anders nooit willen missen! Wat ik nu weer heel hard doe.

Het verhaaltje eindigt zoals het begint. Na een voormiddag afscheid nemen, hebben Everard en Frieda, me terug op de vlieger gezet en, terwijl ik terugblikte op een geweldig verlof, was ik me aan het afvragen wat ik volgend weekend zou gaan uitspoken!

Tot gauw, lieve mensjes,

Monbelgie

Moncalifornia

De dag dat ik een kort bezoek aan Belgiekske zal brengen nadert snel. Ondertussen is het jaar gepasseerd en maak ik me op om het laatste jaartje een succes te maken. Ik heb daarvoor al wat zuurstof voor opgedaan in leuke eindejaarsactiviteiten zoals een QOTSA concertje, een short ski en een stevig feestje met eindejaar. Maar de beste hoogtestage ligt nog in het verschiet: ik zal toch een kreet van opluchting lossen als ik Brusselse en Belgische bodem onder mijn voeten voel. Ook al zal het weer weeral sucken zoals een oud besje die haar kunstgebit niet kan vinden, het zal mijn kouw kleerkes niet raken! Tijd voor nen Duvel, miljaar! Zeker nu ik San Francisco wel even beu ben… Ik moet echt mijn batterijkes even terug opladen, en de draad terug oppikken met mijn dierbare familie en vrienden. Ja, het waren interessante, maar ook moeilijke tijden, die eindejaarsfeesten…

Toch even een korte beschrijving van het Queens of the Stone Age concert. Hoho, Josh Homme en zijn band hebben mijn sokken laten afzakken! Het optreden vond plaats in “the Warfield”, een legendarische arena op Market Street. Prachtige plafonds, lusters, en een stijle wand vol aangename zeteltjes die je een goeie view op het podium bieden. Weg met al die staanplaatsen. Dat doe ik dus niet meer he: springen, van links naar rechts bewegen om dan pijn in de benen en rug een pint te gaan drinken. Misschien ben ik wel bijna dertig, en zijn dit de eerste sporen het “ge-zijt-een-oude-zaag”syndroom? Anyway, Arne en ik hebben geweldig meegerockt, en de tent samen met de hele zaal stevig op zijn kop gezet! Daarna nog een paar pinten gaan hijsen om de skitrip van de volgende dag te bespreken. Dat was natuurlijk ook weer niet bij eentje gebleven en zorgde ervoor dat ik heel wat moeite moest doen om mijn ogen open te krijgen om de volgende dag naar de bergen te trekken.

Dan maar op karakter he! En het was de moeite… Lake Tahoe is een geweldig skigebied, jongens en meisjes. De zon scheen, en gaf ons de perfecte belichting om toeschouwer te zijn van een van de mooiste views ooit. Skieen met uitzicht op een enorm meer aan een zijde, en de woestijn aan de andere zijde van het dal? Dat is natuurlijk speciaal he! Je moet weten, Lake Tahoe ligt vlak aan de grens met Nevada, en dat is een droog stukske land daar… Het heeft ook andere voordelen: Nevada heeft geen sluitingsuur, je mag er roken en gokken! Je beziet maar in welke mate dat voordelen zijn, maar toch geeft het je wat meer gelegenheid om een feestje te bouwen dan in California. En dat hebben we dan ook gedaan! Miljaarde miljaarde miljaarde, het is toch ook altijd dezelfde zever. Drie mannen op cafe, en ge krijgt ze er met geen stokken uit he… Na een uurtje slaap stonden we wel op de latten, het is te zeggen, staan, want volle gas skien zat er voorlopig niet in. Mijn sigarettenlongen, en zwakke benen konden het toch niet echt aan. Goede berglucht is echter een paardemiddel voor katers en namiddag ging alles al veel beter!

Wel vriendjes, mijn koffieke is op en heb nog wat boodschappen te doen voor binnenkort. Maak er nog een leuke nacht van, want het is bokkenhijstijd.

Veel groeten,

Monkalifornia, and soon back Belgish

Het was in een woord: FENOMENAAL! Ik ben niet snel “excited” in de Californische zin van het woord, maar ik heb zelden zo een wereldconcert gezien. Het Bill Graham Civic Auditorium was tot aan de nok gevuld om het New Yorkse quintet aan het werk te zien. Strakke gitaarmuziek, stijf en koel, en toch zo sprekend en overweldigend speelde de mannen de ideale mix van nieuw en oud werk. Zelden zo meegejoeld!

Een weekend later is het Halloween en moet ik de festiviteiten staken wegens energie- en geldgebrek. Het kan niet altijd feest zijn he! Of moet mijn Freddy Kruger outfit misschien aantrekken en mijn trouble-blik opzetten? Come and see later on this blog!

Ik hou van U,

Moncalifornia

Ik kan het vakantierelaas enkel nog afsluiten met het bedanken van mijn goede vrienden. Ze hebben gezegd dat ze me gingen bezoeken, en ze hebben daad bij woord gevoegd en dat is een gebaar dat ik nooit zal vergeten. Ik denk dat, af te leiden uit de sms’jes en mailtjes die ik na afloop heb mogen ontvangen, ze zich goed hebben geamuseerd. Het plezier om de gastheer te spelen was uiteraard helemaal het mijne en ik zal deze vakantie nooit vergeten! En moest de Duvel mijn brein zodanig aantasten, kan ik toch steeds weer terugvallen op dit verslag…:-) De tekstjes waren er natuurlijk nooit gekomen zonder de blog, het geschenk van de Fab Fourteen! En misschien hebben jullie me niet allemaal bezocht, maar ik denk aan jullie elke dag! Binnen drie maanden kom ik naar Belgie, en ik kijk daar zo naar uit om dan met elk van jullie en daarbuiten eens een stevig feeske af te steken. Hou u vast aan de takken van de bomen!

Misschien ligt de vraag of ik terug naar de US ga op jullie lippen, misschien niet? Wel, ik heb deze week een verlenging van mijn contract getekend. Ik was een moeilijke keuze, want geloof het of niet, ik mis mijn land, mijn vrienden en familie heel erg. Maar mijn project in Stanford is nog niet af, ik heb geen job in Belgie, en California heeft me nog niet gegeven waar ik verdikke recht op heb. Verhuizen is een rare, maar spannende ervaring. Ik heb mezelf nog beter leren kennen, door dit persoonlijk project aan te vatten en er gewoon voor te gaan. En dat project voelt niet af… Het leven is hier pas van start gegaan: de vriendengroep groeit, er is community gevoel voor het eerst sinds lang werken. Nu naar huis gaan zou zonde zijn. Ik kom wel terug naar Belgie en dat in 2008! Een kort bezoek, en dan voor lange tijd. Vertel al uw kindjes over Mon in California he, dat ik toch niet helemaal als een vreemde eend terugkom in de bijt!:-) En nu moet ik mijn blonde haren even in de plooi zwieren, want het is zaterdagavond!

Veel liefs allemaal,

Moncalifornia

Volgende morgen… De shoppinglist was nog steeds niet afgehandeld, dus een tripje naar downtown was op zijn plaats om te bekomen van een katerke en ervoor te zorgen dat iedereen zijn collectie ipods, ceedee’s en T-shirts compleet was. Je voelt de vakantie in eens iets rustiger tempo slippen, maar geen erg. Een bezoekje aan de top view bar of het Marriot hotel, bracht ons letterlijk en figuurlijk in hogere sferen! SF by night is immers impressive: ha, toch een heerlijke stad. Om lijf en leden te sparen zijn we vroeg in bed gedoken. 

Voorlaatste dag! Na ontbijt hebben we de Camry in gang gezet om naar Santa Cruz te trekken. Wat is California zonder een beetje Cruisin’ he. Highway 1 is de bekende kustweg die de Golden State van Noord naar Zuid doorkruist. Die verkozen we natuurlijk boven de snelle Freeway; tis vakantie he. De kustlijn is te mooi om te missen! Na een dikke twee uren komen we aan in de gezellige stad die bekent staat om zijn unief, boardwalk met pretpark, en surfgebeuren. Het seizoen is echter al stilgevallen en veel volk is er niet meer te bespeuren. Dat belet ons niet te genieten van een heerlijk wandelingske op de pier, wat robbekes op de gevoelige plaat vast te leggen en onze honger en dorst te stillen op een beachterras met Samual Adams en pasta. Fijn fijn fijn! Enkele uren later hervatten we tocht richting San Francisco, via het binnenland dit keer. Freeway 280 brengt je immers langs Stanford, en de mannen wilden toch even checken waar ik mijn broek elke dag verslijt. Even kiekske nemen van de Rodins collectie en Mon bij zijn labo en we zijn terug weg. Tijd om iets te gaan eten!

Nu laat mijn geheugen me een beke in de steek. Waar zijn we gaan eten mannen? Ik weet wat we gedronken hebben!;-) De vermoeidheid sloeg toch toe hoor. Na de Amber, the Transfer, Pops zijn we toch weer in ons stamcafe, the Phone Booth beland voor ne laatste…

Final day, nog niet te triestig, maar je voelt een nakend afscheid toch wel op je maagske liggen. Het zuiden lag achter ons, het Oosten ook, het Westen is uitsgestrekt Pacific water, dus het enige wat ons nog reste was een stevige strandwandeling op Stinson Beach in Marin County, net over the Golden Gate. Een ietwat koude, maar toch heel zonnige dag… Koen zijn maagske lag nog overhoop van zijn Chloe pancakes met Maple syrup. De frisse lucht bracht de nodige verlichting. Iedereen weet dat California synoniem is voor surfen, en dan stel je je toch in de eerste plaats het klassieke golfsurfen voor. Kite surfen kent uiteraard ook iedereen en is hier enorm populair. Als de oceaankoppen schuimen is het tijd om het bord en de parachute boven te halen en met volle snelheid door het sop te klieven. Op Stinson waren er een stuk of elf ferm van jetje gegeven. Net als de El capitan gekken, maakten die kerels toch wel indruk. Misschien toch nog een toekomstige ambitie…

De ervaring in de Cliff House in het begin van de vakantie was zo goed, dat we wel verplicht waren een Cliff House “revisited” te doen. Met aangepast resultaat! Stevig aangeschoten werd onze laatste avond aangesneden! Je moet eindigen waarmee je begonnen bent, dus kozen we voor Duvel met Steak in de Spork om de vakantie af te sluiten. Martini, Duvel en een laatste bezoek aan de Phone Booth zorgde ervoor dat iedereen te verkreukeld in zijn bed kroop om twee uur later alweer te moeten opstaan om naar de luchthaven te gaan. Oooooo, iedereen was natuurlijk nog peppi van voordien, maar we hebben het gehaald! De verdoving verzachtte de emotie van het afscheid en dat was misschien nog het beste.

Arme jongens, ik kon in mijn bed kruipen. Zij hadden een helse toch voor de boeg bleek later… De deur van de United carrier wou niet sluiten; bijgevolg missen mijn goede vrienden hun connectie in Washington op de koop toe! Een herboeking via Frankfurt zou hun wel terug in Belgie krijgen, maar maar liefst vijf uren later! Ik was voor een kort moment, een heel kort moment wel, blij dat ik in San Francisco achterbleef…

Moncalifornia

Zoals beloofd een vervolg van het vakantie verslag. Onderussen is er weer een weekje gepasseerd en moet ik alweer andere gebeurtenissen verslaan. Maar het is zoals met de vrouwen he, one at a time.

Natuurlijk is geen mens in San Francisco geweest zonder een keertje echt in het centrum rond te lopen. Uitgeslapen en opfrist door een lekker warm douchke in mijn bad op pootjes, een 7UP’ke voor het boerke te lossen, en een bevertje te bevrijden, stond iedereen op scherp voor een tocht door downtown! Public transport in San Francisco is niet het beste dat je kan vinden, maar slecht is het nu ook weer niet… De Bay Area Rapid Train (BART) stopt op 24th and Mission en is dus vlakbij mijn kot. Hij brengt je in no time naar Powell station in het hart van SF, bovendien de drukste stopplaats van de legendarische Cable Car. Als drie janetten gaan we op shoptocht… welja, als er dan een stad waar een gay day is toegelaten, dan zal het toch wel San Francisco zijn zeker? Even de Apple store binnenschieten, de Virgin platenwinkel, en goeiedag zeggen tegen de shminkmeisjies van de Macy’s. Zonder veel te kopen evenwel, want we worden afgeleid door verklede mensen die rustig over Market Street flaneren. Wat zou er toch weer aan de hand zijn? Ik steek mijn licht op bij dat zootje ongeregeld en hoplaaaaaaa… het blijkt Lovefest te zijn! De San Francisco versie van de Berlijnse Love Parade. Wat een toeval. Schitterende parade: Een hoop dj-wagens komen voorbij vol met dansende schoon madammen, omringd door een shakende crowd. Hier en daar de naakte gay man van een jaar of 56 die zich nergens meer voor schaamt. Ze zijn allemaal op weg naar het Civic Center, waar de stoet tot stilstand komt en een heuse party van start gaat. Verzadigd van het drukke centrum, schieten we het financial district binnen waar de high rise welig tiert. Een heel ander zicht dan de gezellige Mission… De jongens schieten wat plaatjes van de torens, the Bank of America Pyramid enzomeer… en we drinken een goed glaske wijn in North Beach, the Italian district. En reseneren he, dat hebben overigens negen maanden niet meer gedaan!

Toch stillekes tijd om terug af te zakken. Zou Lovefest nog aan de gang zijn? Welja, eens kijken kan geen kwaad he. LOL, megaparty nog verdikke! We kopen ons een halve liter en gaan richting deejay-set die nogal Discobar galaxie achtig aandoet. Echt goed! En als klap op de vuurpijl kom ik mijn Belgische kameraad en collega postdoc, Arne, tegen. Een geval apart:-) Hij is degene die sinds een paar weken een van mijn beste buddies is geworden in dit uitgestrekte land. Soms brengt toeval mensen samen he. Zonder met elkaar af te spreken kwamen wij elkaar gewoon overal tegen. En niet 1 keer, 2 kaar, maar zovele keren… en dat in een streek met zoveel inwoners als Belgie. Daar moet iets op gedronken worden, en aangezien we ze beiden nogal graag lusten, kwam dat elke keer goed! Hem tegenkomen op Lovefest, met mijn goede vrienden Ken en Koen was dus het enige wat ontbrak om het feest compleet te maken. En daar hebben we woord gehouden.

Het was thans tijd om tijdig door te gaan, want ik verwachtte zo een kleine twintig man op mijn appartement om samen Belgische bieren te degusteren. Het was dus een geweldig drukke dag, met veel amusement en voldoening. Als ge dan wakker wordt ‘s anderendaags met vier katerkoppen (Arne is ook maar blijven crashen) in een kamer, wordt de lucht wel wat zwaar om te verdragen, maar dan zijn de herinneringen, net als de geur, eens zo sterk!

Het is ondertussen zondag, en zondag is per definitie rustdag… Hihi, we gaan in cafe Revolution op het gemak wakker te worden met een goed ontbijt. Humberto, mijn Mexicaanse gebuur, heeft ondertussen het gezelschap compleet gemaakt, en drinken op het gemak een Hoegaarden om het laatste spoortje vermoeidheid eruit te krijgen.:-)

Rond deze tijd van het jaar wordt de Folsom Street fair georganiseerd. Wel, de muscular gay community haalt zijn beste leren outfit boven om zich voor het brede publiek eens goed uit te dossen. Ik heb, en mijn kameraden incluis, nog nooit zoiets gezien. Hoe is het mogelijk: ik verzeker je, als je je door een dichte massa van gespierde homo’s moet WORSTelen, dan wil je je portefeuille zeker niet op de grond laten vallen! Het zou je wel eens een paar draadjes, en dagen ziekenhuis kunnen opleveren, haha. Ik heb me werkelijk ziek gelachen. Wie zet er nu een publieke spank-tent op? Aanschuiven om de broek te laten zakken en eens vies op uw billen te krijgen tot ze bloedrood staan. We keken liever toe dan in de rij te gaan staan. Het toppunt van het spektakel, riep Ken naar me. Mon Mon Mon, kijk ginds! WHOEHAHAHA, stond daar toch geen kerel een pint te drinken, en zo relaxed alsof ie op de bus stond te wachten, gepijpt te worden door een gewillige kameraad. Pfiew, even in mijn ogen wrijven en in het vel (niet velleke) pitsen om te kijken of dit wel echt is… Niet echt een kermis om je kinderen mee naartoe te nemen!

Na een uurke, was het toch wel genoeg geweest en tijd om het avontuurlijk deel van de vakantie aan te vatten. Den auto in voor een tripke van een uur of vijf naar Yosemite!

De vermoeidheid begon slachtoffers te maken, maar we hebben het gehaald. Om elf uur, konden we onze onverwarmde canvas tent, die ik voor twee nachten geboekt had, inkruipen. Joengens, koud!!! Maar goed dat een gewaarschuwd man er twee waard is, en ik er op gestaan had de slaapzakken mee te nemen. Die kwamen als extra deken toch heel erg van pas. Yosemite is Bear-country, en het is dan ook absoluut VERBODEN, om alles wat geurt (eten, parfum, tandpasta,…) in je tent de laten liggen, want voor je het weet staat Balloo aan uw bed en ik denk niet dat hij het lief gaat vragen. Alles in de bear locker, en zo snel mogelijk maffen, want iedereen was stikop.

Belgie is kinderland op dit moment, en ik ben helemaal voor de voortzetting van onze soort, maar die ochtend kon ik de klein mannen van de tent langs ons toch wel de nek omwringen. Om zes uur begonnen drie pagadders toch niet van hunne tak te maken zeker? En ik kan mij e stukske opjagen he! De grootste etter dacht het hele kamp te waarschuwen voor een bereninvasie door continu BEAR! BEAR! BEAR! te scanderen. Hohooooo, dat kwam nie choe… Maar goed dat Koen zijn immitatie van dat kleine varken zo goed was dat we er nog de hele vakantie keihard om hebben moeten lachen.

Ik voelde me echt op verlof. Curry Village, het tentenkamp waar we verbleven, was immers voorzien van een behoorlijk cafetaria-restaurant, waar op het gemakske konden ontbijten, en wakker worden met een goed taske koffie. Als ik er nu aan terugdenk, dan mis ik die momenten toch wel erg. Een blog schrijven is eigenlijk nog een betere manier dan foto’s maken van het hele gebeuren. Je kijkt met veel plezier terug en beleeft de vakantie als het ware een tweede keer. Tijd voor een wandelingske: shortsje aan, sportschoenen aangebonden en richting Vernal and Nevada falls voor een van de mooiste trips die ooit heb gedaan. Zooooo mooi…. Wel een stevige klim, Ken heeft zijn zuurstoffleske af en toe moeten bovenhalen, maar allez, we hebben het dan toch allemaal gehaald. Na vijf uren wandelen, hadden we onze fitness wel gehad en was het tijd voor ne frisse bok. Dat kon je wel zeggen ja, de zon begon weg te trekken in de vallei en het werd prompt weer zooo oud dat we onze Amerikaanse Hoegaarden moesten uitgatsjen om snel een hete douche te pakken om weer a temperature te komen. Time for dinner!

Ach ja kijk, ik wil niet emotioneel doen, de nieuwe man uithangen, en meer van die janettenzeik, maar toch… Uw kameraden, een fleske wijn bij het eten, wat moet ne mens soms meer hebben. Er is zoveel te zien in deze weide wereld, en ik heb de smaak te pakken, maar als er iets is dat ik geleerd heb, is dat een goei waardevolle relatie met kameraden en kameradinnen het leven de peper en zout geeft waar het verdikke recht op heeft. Knoop het in uw oren, beste lezer! Voor het slapengaan nog even quality-time aan de vettige toog, en een laaste hitteboost opdoen voor het haardvuur en de dag zat er weeral op…

Ik dacht we het qua natuurspektakel wel gezien hadden. Hmmmm, dat was zonder El Capitan gerekend. Op onze weg uit de vallei, moesten we even stoppen bij deze loodrechte rotswand (2300 m), die wordt beschouwd als het Mekka onder de klimmers. Een normale ervaren klimmer doet daar zo een drie tot vier dagen over. Aangezien een dag nog steeds een nacht impliceert, zijn ze dus verplicht hun tent op te slaan. Maar hoe doe je dat op een loodrechte wand? Tja, het antwoord is simpel he, en toch onbegrijpelijk: ze slaan gewoon een soort van brits in de rots en knappen een uiltje op duizelingwekkende hoogte. Ik voelde bijna een warm stroompje langs mijn benen lopen bij het gedacht. Ken kon zijn telelens eens eindelijk gebruiken.

Danig onder de indruk trokken we naar Glacier Point om de vallei en legendarische pieken zoals Half Dome vanuit hoogte te bewonderen. Niet te schatten he! D’Ardennnen zijn toch ook schoon? Get your ass overhere, beste lezer, ik heb nog een matraske vrij! Een korte een laatste hike naar Sentinel Dome, gaf ons een 360 graden overview over een van de mooiste natuurparken ter wereld. De enige waarheidsgetrouwe beschrijving is het zicht zelf!

Tijd om terugtocht naar San Francisco aan te vatten…

Moncalifornia

Ik ben uiteindelijk om twaalf uur mijn nest uitgekropen, de prut uit mijn ogen gewreven en na een goed douchke overgegaan tot het produceren van een nieuwe post op de moncalifornia blog. Ik weet niet wat het is, maar het sociale leven hier in de States gaat hier serieus vooruit! Dat maakt dat ik nogal eens katertje moet lijden en mijn zondag meer spendeer aan hanging out and drinkin coffee ipv mijn goede vrienden in het gezellige Belgie op de hoogte te houden van mijn wedervaren.

The “rituals” (voor de nieuwelingen, mijn stamcoffeebar) is altijd inspirerend, dus allez hopla, fkes een paar paragrafen uitkakken. As we speak komt hier een blonde griet voor me zitten: miljaar alweer een half uur van mijn tijd weggelult met Jennifer from LA. You have such a sparkle in your eyes! En dat terwijl ik ze nog maar half heb opengedaan… Hihi, het leven kan toch schoon zijn.

Belangrijke zaken nu! Sinds de vakantie met Koen en Ken zijn er ondertussen ook alweer twee weken gepasseerd en ook al zullen de herinneringen niet snel vervagen, het wordt toch hoogtijd om ze in een blogpost te vereeuwigen.

Jongens, dat was een schitterend gevoel om die twee apen op de luchthaven van San Francisco op te wachten. Het zweet parelde letterlijk op mijn voorhoofd. Zoals een dame in de menopauze, kreeg ik ferm last van vapeurekes… welja, na een ongelooflijk weerzien, duurde het niet lang vooraleer we onze plooi van negen maanden geleden teruggevonden hadden. Ik had de mannen hun bed al opgemaakt voor de week, dus na een half uurtje rijden konden we meteen een resto’ke opzoeken en eens goed bij te kletsen. “The Spork” hield gelukkig de keuken nog een half uurtje open om drie hongerige Belgen van iets lekker te voorzien. Het voordeel van The Spork is dat de Duvel ijskoud is en ingeschonken wordt met de nodige kennis van zaken. Hohoooo, dat was lang geleden: Een beetje een surreal gevoel om uw beste kameraden in the Mission, San Francisco, toch wel zo een beetje uw stad en area, te ontvangen. Omdat te vieren hebben we ons na het eten eens vies in de sterke bieren gesmeten! Op woensdag ga ik altijd een pint drinken in de Amnesia, dus waarom de mannen niet mijn couleur local eens laten proeven? LOL, op een gegeven moment was de voorraad Duvel van het cafe er gewoon helemaal door! Overschakelen in een grotere versnelling dan maar, en de Orval soldaat maken he. Ik moet zeggen, die avond heeft The Amnesia zijn naam zeker niet gestolen! Hoe komt het toch dat wij er ook nooit genoeg van krijgen? Ik dacht dat we om twee uur wel in onze nest zouden liggen: Maja, ik had bier in de frigo liggen, dus hebben we mijn appartement ook nog eens op stelten gezet tot in de vroege uren. De buren zullen het geweten hebben…

De volgende ochtend was het iets stiller:-) Maar niet voor lang… Een goed douchke hertrekt ne mens, nietwaar? Aangezien mijn goede vrienden de buurt ook eens bij daglicht moesten zien, heb ik ze op sleeptouw genomen voor wat Mission sightseeing. Een onbijt in Boogaloos, en een tripke over Mission street, langs de murals (grafitti is populair hier) de homeless people, Valencia street (hip street), en een koffieke in The Rituals om even op te kikkeren. De dag was nog niet voorbij; aangezien we toch al moeilijk weer in de drank konden vliegen, zijn we in de auto geprongen om wat zichten te genieten vanop Twin Peaks, en Ocean Beach. Ach, San Francisco is toch indrukwekkend, nog steeds voor mij hoor, al heb ik het al een paar keer gezien. The Cliff House bestaat al zolang San Francisco bestaat. Een restaurant op de punt van Ocean Beach, met een prachtig zicht op de Pacific en de ondergaande zon. En… legendarische Martini’s. De vakantie was een aaneenschakeling van memorabele momenten, maar de Cliff House ervaring was toch een speciaal hoogtepunt. Zo fijne gesprekken gehad: ik wist toch weer terug wat ik altijd die tijd heb moeten missen. Na twee van zulke kadees, zaten met drie in iets hogere sferen! Miljaar, ve woere toch e bieke zoaat… Om de goede trend verder te zetten zijn we na het eten in mijn stamcafe, The Phone Booth, Bacardi Coke gaan drinken. Heerlijke bar he, cafe de donkere wolk, de baas drinkt meer dan het volk, de consumptieprijzen zijn variabel, ge moogt een sigaret opsteken (illegaal hier) en de jukebox steekt vol Depeche Mode, Joy Division, Madonna, Billy Idol en meer van die beestige muziek. Ja dat komt nie choe he. Uiteraard konden we weer niet gaan slapen en hebben na het sluiten van the Phone Booth, weer mijn heel appertementsgebouw wakker gehouden. Ik was nogal in een gastvrije bui, dus na het socializen op cafe zijn we naar mijn thuis getrokken met ne man of zeven… Toestanden toestanden toestanden: Ken zat uit zijn nek te lullen in mijn kot, Koen zat mijn buurmeisje op het reclamebord op het dak van het gebouw, en ik en ik en ik, sja…  moest dat allemaal in goede banen leiden he!

De dag nadien was niet een van de beste, om het met een understatement uit de drukken. De kater en vermoeidheid sloegen toe en niemand was echt in vorm! Ik had een dag fietsen gepland, maar ik vond de weg naar rental shop niet zo goed!;-) De busreis draaide zo in de soep dat ik uiteindelijk ne taxi moest roepen om er te geraken. Ongelooflijk… Nu het fietsen werkte wel! Allez na een tijdje toch, want Ken werd nog voor we de Golden Gate overreden een beke spuiachtig. LOL, eens over de Golden Gate werd Koen zijn maagske niet goed. Tja en ik en ik en ik, moest dat allemaal in goede banen leiden he!

Het was wel een toffe tocht: vanuit Sausalito heb je immers een van de beste zichten over de baai en de stad. We hebben om energie te sparen de ferry maar teruggenomen naar San Francisco. Fishermans Wharf is de toeristische site van SF, en het eindpunt van de ferrytocht. De fietsen moesten wel voor zessen binnenzijn, dus hebben we hem in a higher gear gesmeten en de heuvels van SF per fiets overwonnen: mijn bikerskuiten konden het nog juist aan. Mijn ongetrainde kameraden hadden het net ietske moeilijker… Moe maar voldaan besloten we de Phone Booth en Amnesia links te laten liggen en eens op tijd in onze nest te kruipen! Verstandig toch, niet?

Zo lieve mensen, mijn batterij is dood aan het gaan. Come and see next week for more holiday stories!

Moncalifornia

Ik moet mij eerst excuseren voor de alweer lange periode van cyberstilzwijgen. Ach, in de week ben ik vooral bezig mijn kop de gebruiken op het werk, om dan als een gek mijn lijf en leden te verzorgen in de gym, pool of op mijn white “Specialized Allez” road bike! Mijn kuiten waren al niet van de minste, welja nu heb ik de grootste moeite om mijn benen in mijn, naar Californische normen, “strakke” jeans te wurmen. Dat geeft mijn hipstergehalte natuurlijk wel een serieuze boost, zodat er hoop is dat ik hier binnenkort hier 1 of ander hipster chick, with a short skirt and a loooooong jacket, diep in haar ogen kan kijken…;-)

Dit klinkt misschien allemaal Chinees, maar SF blijft intrigeren. De Mission is vergeven van artists, wanna-be artists, admirers and so on… Ik vind hun kledingstijl gewoon enorm! Mannen zijn meestal skinny, met strakke jeans, sloefkes en een tiny T-shirt. Uiteraard prijkt er altijd wel ergens een tattoo op hun lijf. De vrouwen zijn gewoon stijlvol! Trendy jeans, jurken, flats (ballerina’s) of aardige cowboy boots, en natuurlijk ergens wel een tattoo op hun lijf. Of ze ook echt iets in hun leven doen, except for hanging out, drinking coffee en cool wezen op hun “single speed” road bike, is maar zeer de vraag. Als je dan even bedenkt dat leven in SF een serieuze smak geld kost, weet je ook meteen dat de meeste wel ergens een trustfund hebben om die manier van leven te ondersteunen. Maar dat maakt niks uit! Ze zien er verdikke goed uit;-)

Wat is er de laatste tijd gebeurt dat de moeite is om te rapporteren? Wel laat me de hoogtepunten even verslaan.

Bay to Breakers

Schitterend event gewoon! Een van de hoogtepunten van het jaar in San Francisco. Het is een loopwedstrijd waarvan het parcour perfect beschreven wordt in de naam. Voor degene die San Francisco niet zo goed weten te situeren, de stad bevindt zich op de top van het schiereiland, “the Peninsula”, en is dus gevangen tussen de uitgestrekte baai en de Stille Oceaan. Wel daar ga je dan, des morgens vroeg (een uur of acht)  wordt het startschot gegeven en vertrekken de deelnemers van de baai om de stad te doorkruisen, Golden Gate park door te lopen om te eindigen aan Ocean Beach. Niet veel speciaal zou je zeggen, wel dat is zonder de amateurs gerekend…. Duizenden mensen volgen de lopers in hun kielzog om dezelfde tocht al wandelend af te leggen. Jongens, een parade van zot verklede mensen, dude’s, chicks, geklede homo’s (below 50), naakte homo’s (above 50) ! Je lacht je echt een oog uit met dit spektakel. Sommigen groeperen in aantallen van tien tot vijftig en scharen zich rond een mobiele tapkraan gedurende de zeven (of acht of negen…) mijl zeker NIET van de dorst om te komen. De mobiele dj zorgt voor een feesje onderweg…. heerlijk. Wij konden natuurlijk niet achterblijven… De verkleedkleren ontbraken wel, het bier was snel daar! Om acht uur ‘s morgens aan de Sapporo, het is niet slecht zou ik zeggen. Het Golden Gate park is een zoemende mensenjungle, waar je even kan pauzeren en een klein rockconcertje meepikken vooraleer de tocht verder te zetten. Ik heb het echter daar voor bekeken gehouden, mijn kameraden na een korte split terug opgezocht voor de afsluitende BBQ. Ik moet zeggen, het was niet een van mijn beste maandagen!;-)

Gay Parade

Altijd interessant! Maar ik had toch iets meer spektakel verwacht… Ik miste wat exuberante kostuums, shows en paradewagens. In plaats daarvan was ik wel onder de indruk van de openheid in San Francisco: de gay community is echt aanvaard in alle kringen. Zo nemen de gay and lesbian cops van de SFPD lustig deel aan de parade. De vrienden en ouders van de holebi community hebben een eigen vereniging met vertegenwoordig in stoet. Zelfs kinderen van holebikoppels lopen mee… Ja een kleine vooruitstrevende enclave in het conservatieve USA. Don’t get your opinion too negative about the US, my friends. Onze vooruitstrevende en jonge burgemeester, Gavin Newsome, is overigens een fervent aanhanger van multi-ja-wat-eigenlijk-? samenleving dus dat scheelt…

Verlengd weekend in Yosemite and the Eastern Sierra’s

Vorig weekend ben ik er eindelijk in geslaagd om samen met wat kameraden de stad te ontvluchten. Na een dikke zeven maanden werd dat wel even tijd… Ik moet zeggen: prachtig! Na enkele uren rijden tijd voor de eerste stop: Yosemite National Park. Ik heb eerst geweldig genoten van een heerlijk berglandschap vanuit de auto. Niet genoeg uiteraard, dus fietsen in elkaar steken en een tochtje maken. We waren wat laat vertrokken, en de korte tijd die ons restte beperkte de fietstocht maar tot de valley-loop van een mile of 15. Het zicht op de loodrechte rotswand van El Capitano en Half Dome waren gewoon indrukwekkend. Deze streek is immers the place to be voor de echte klimmers! Een tripje naar top kost je een paar dagen, dat wil dus zeggen dat je op een loodrechte wand je aangepaste tentje vastpint op aanzienlijke hoogte! Niet te geloven…

We schieten terug de bus in en vertrekken richting Mammoth, een meer toeristisch ski-centrum in de winter, Mountain-bike mekka in de zomer, maar toch voldoende mooie wegen en natuur om onze roadbikes de sporen te geven. En hopla, daar schiet toch zeker geen zwarte beer door bossen? Joengens, hoe sjiek… De bergen zijn heel erg te vergelijken met de Dolomieten. En toch heeft de streek iets heel apart. Achter de Sierra’s veranderd het lanschap immers in woestijn, en dat is heel erg te merken aan de vegetatie en droge hitte. Veel drinken (water dat is) is de boodschap! Onze retard bleef natuurlijk parten spelen, maar het late aankomstuur kon de fun niet drukken. Onze kampeerplaats was zooo de moeite: in het midden van een woestijnachtige weide, met een hemel zoals ik er nog nooit een gezien heb. Dan besef je hoe vervuild ons land wel is door het felle licht van de samenleving. Bovendien is het augustus, beste vrienden, en dan is trakteert Perseids meteor shower je op een beste view for shooting stars. De beloning voor de lange bustocht bleef niet beperkt tot dat schouwspel. Een hete duik in de natuurlijke warmwaterbronnen van deze vulkanische streek was de kers op de taart! Als je alleen maar sauna’s gewend bent zoals wij die kennen, dan is een natuurlijke “hot spring” echt wel de moeite. Bokske in de hand, butt-naked in warm water en dan sterren kijken. Ik ben benieuwd welke wensen allemaal gaan uitkomen…

Weldra hoop ik wat foto’s te posten zodat jullie kunnen zien wat ik schrijf!

Zo lieve vrienden, ondertussen zijn hier zoveel schoon hipstermeiden gepasseerd dat mijn concentratie een nosedive heeft genomen. Hopelijk tot snel voor een nieuwe update.

Nog een ding, ik ben het hele weekend ziek geweest bij het missen van Pukkelpop 2007. Ik heb de live verslagen op STUBRU online min of meer gevolgd en dat was als het planten van een groot mes in mijn nog groter hart. Dus als iemand mij een ticketje voor volgend jaar kan kopen?

Mon Cruisin’ Kalifornia

Als enig kind en poupou’ke van de family kon een bezoek van de geliefde ouders niet lang op zich laten wachten. Vorige week ben ik ze gaan afhalen op San Francisco Intl Aiport. Ondertussen zijn ze weer terug in Belgenland, waarschijnlijk in de tuin de werken en met den “hond” aan het fletsen.

Het was een hele plezante week. Met een raar gevoel eigenlijk: het was zeker 12 jaar geleden dat ik nog eens met hun op vakantie was; bovendien neem je je ouders op sleeptouw in “jouw” stad, terwijl zij dat altijd met jou hebben gedaan. Om het met mijn favoriete zanger, Morissey, te zeggen: You become your parents parents, and you love them… tralala.

Ik heb er heel erg van genoten, zij ook. Ik heb ze gesampled in alle aspecten van San Francisco die mij tot nog toe bekend zijn. Dat heeft wel indruk gemaakt, denk ik. Everard voelde zich wel in zijn sas in deze stad; Frieda moest toch even de wenkbrouwen fronsen bij het zien van de trashy Mission. Nadien sloeg de onwennigheid om in een voorzichtige nieuwsgierigheid en kon het cruisen beginnen… Veel beachwalks, Alcatraz, Muir woods, natuur en stad!

Vragen? Kleinstraat 40, 3500 Hasselt!

Het presentje van de mijn goede vrienden is zo enorm geapprecieerd. De menu van de Zwaan met mijn stylish hairdresser-modellenwerk als weeksuggestie, was een heel fijne verrassing. Zo een kado is in geen dollar te beschrijven. De confrontatie met mijn ouders, de mailtjes van deze week en de Messenger-gesprekken hebben mijn ogen toch af en toe iets meer water bezorgd dan ze aankonden. Dan weet je weer waar “thuis” is…

En nu weer cruisen, goddamned!

Tot gauw iedereen en veel groeten van

Moncalifornia